پس از گذر از عصر ابزار های سنگی، انسان به استفاده از فلزات به علت ویژگی های منحصر به فرد آن ها پرداخت. فلزاتی مانند مس، آهن، نقره و پس از آن آلومینیوم و روی مورد استفاده وسیع در صنایع مختلف قرار گرفت. اما مشکل بزرگ این مواد نیز ناپایداری آن ها به صورت خالص و تمایل آن ها برای تبدیل شدن به ترکیباتی مانند اکسید فلزی بود که موجب نابودی فلز می شد. در این زمان بود که لزوم وجود علمی به نام علم خوردگی [۱] و بررسی دلایل ایجاد این پدیده ناخواسته و روش های جلوگیری از آن مورد توجه قرار گرفت. خوردگی فلزات به شکل ها و دلایل مختلف به وجود می آید ولی مهمترین دلیل به وجود آمدن آن را می توان در واکنش های الکتروشیمیایی در فلزات بررسی کرد.

بر اساس تحقیقاتی که در سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ در ایالات متحده آمریکا صورت گرفت، خسارات مستقیم ناشی از خوردگی رقمی حدود  ۲۷۶ میلیارد دلار در سال برآورد شد. بزرگی این رقم زمانی معلوم می شود که این عدد را با تولید ناخالص ملی آمریکا مقایسه شود. بر این اساس این هزینه معادل ۳.۱% کل تولید ناخالص ملی آمریکا است که ۱۳۷.۹ میلیارد دلار از این رقم تنها به بخش صنعت اختصاص دارد. در ایران نیز بررسی های غیر رسمی در این مورد صورت گرفت. بر اساس این تحقیقات، زیان های مستقیم ناشی از خوردگی در سال ۱۳۷۳ حدود ۵۰۰۰ میلیارد ریال، در سال ۱۳۷۵ حدود ۹۰۰۰ میلیارد ریال و در سال ۱۳۷۹حدود ۲۷۵۰۰ میلیارد ریال برآورد شده است.

به طور ویژه اگر خوردگی در آهن و فولاد را بررسی کنیم متوجه خواهیم شد که دو عامل رطوبت و وجود اکسیژن باعث ایجاد یک پیل الکتروشیمیایی بر روی سطح فلز شده و به مرور زمان فلز را اکسید کرده و به اصطلاح زنگ می زند.